Klassiek gezien worden beleggers verdeeld in "Defensief", "Neutraal" en "Offensief". Dit geeft aan in hoeverre de belegger bereid is risico te nemen, of beter gezegd, risico wil nemen. Is het niet belangrijker om te kijken in hoeverre een belegger risico kan nemen?
Voordat we kunnen uitleggen welke risico's een belegger kan nemen, moeten we eerst even focussen op het begrip risico.
Eenvoudig gezegd is beleggers-risico de hoogte van koersverschillen. Risicovolle beleggingsproducten stijgen snel, maar dalen ook wel eens snel. Risicogeringe beleggingsproducten stijgen weliswaar niet zo snel, maar er is ook minder kans op een (grote) koersdaling.
Risico's kunnen gemakkelijk beperkt worden door spreiding. Spreiden kan op twee manieren: in de breedte (producten) of in de lengte (tijd).
Door in meerdere aandelen te beleggen beperk je de risico van een verkeerde bedrijfskeuze. Ook al gaat er eentje (bijna) failliet, omdat je nog aandelen van 100 andere bedrijven hebt merk je er niet zo veel van. De hele portefeuille van 101 bedrijven zal in zijn geheel wel blijven fluctueren, meer dan bijvoorbeeld 101 obligaties. Ze zullen globaal gezien de aandelen markt volgen, de markt van de bedrijven die je gekozen hebt.
Spreiden kan ook in de lengte: door langer te beleggen. Door lange tijd regelmatig te investeren, heb je minder kans om toevallig in een beurs-dip te zitten. Tegelijkertijd zal je ook minder profijt hebben van een toevallige beurs-hype. Door lang genoeg te beleggen, beleg je eigenlijk in een lopend gemiddelde van de markt. Dit lopend gemiddelde verwijdert de 'grilligheid van de beurs'. Dot-com bubbels e.d. hebben slechts een klein effect op je uiteindelijke resultaat. Hierbij gaan we er wel vanuit dat je de gehele tijd consequent blijft investeren in een van te voren bepaalde portefeuille. Door te wisselen van portefeuille stop je eigenlijk van periode. Dus we hebben het over een lange tijd beleggen in een vaste set producten (aandelen/obligaties e.d.) binnen een vaste markt.
Maar hoeveel risico kan een belegger dus nemen? Dat hangt ten eerste af in hoeverre bepaalde risico erg is. Oftwel, is het vaste inkomen hoog genoeg dat een verlies geslikt kan worden? Ten tweede hangt het af hoe veel spreiding de belegger kan toepassen. De spreiding in de breedte kan iedereen nemen. De spreiding in de lengte niet, dat hangt af van het moment waarop de beleggersperiode eindigt. Bijvoorbeeld de tijd tot het pensioen, totdat de kinderen gaan studeren, of tot de geplande wereldreis. Een groot deel van de beleggers belegt voor "de oude dag", waardoor het dus voornamelijk leeftijdsgebonden is. Het inkomen is meestal ook leeftijdsgebonden.
Voor de oude dag voorziening heeft Prof Burton G. Malkiel 
een aantal model portefeuilles opgezet:
Midden-twintigers.
Levensstijl: Snel, agressief. Met een stabiel inkomen. Is bereid risico te nemen. Heeft discipline om regelmatig te sparen/beleggen.
Verdeling;
- Cash: 5%
- Obligaties: 20%
- Aandelen: 65%
- Onroerend Goed: 10%
Late dertigers tot begin veertigers
Levensstijl: Midlife crisis. (Voor kinderloze mensen is de risico-tollerantie nog steeds hoog). Voor echtparen met schoolgaande kinderen wordt de risicoacceptatie minder.
Verdeling;
- Cash: 5%
- Obligaties: 25%
- Aandelen: 60%
- Onroerend Goed: 10%
Midden vijftijg
Levensstijl: Velen voelen nog de kosten van schoolgaande kinderen. Levensstijl maakt niet uit. Deze groep moet gaan denken aan pensionering en de behoefte om inkomen te beschermen.
Verdeling;- Cash: 5%
- Obligaties 37,5%
- Aandelen: 50%
- Onroerend Goed: 12,5%
Late zestigers en ouder
Levensstijl: Genieten van hun vrij tijd maar zijn ook bezorgd over gezondheidsproblemen en kosten. Weinig risicotollerantie.
Verdeling;
- Cash: 10%
- Obligaties: 40%
- Aandelen: 35%
- Onroerend Goed: 15%
